بسم الله
ديشب تفال زدم به ديوان حافظ اين مصرع آمد: پاك شو اول وپس ديده بر آن پاك انداز
سيستم من سيستم صفر و يك است. يعني اگر كسي مي خواهد كاري كند بايد تا آخر خط برود چون اگر اين وسط ها بماند ضرر كرده. ما در جاده حق الگو و اسوه داريم.آن کسی که اسوه ماست، خودش تا تای تمت بندگی (قاب قوسین او ادنی) جلو رفته و برای ما هم سفینه نجاتی چون امام حسین علیه السلام معرفی کرده است.
من از استادم (كه در نوشته هاي بعدي او را معرفي خواهم كرد) آموخته ام که اگر کسی بخواهد راه حق را طی کند شرط اول بودن در راه و ماندن در مسير و مصير حق است. شروط ورود در راه شهادتين و ايمان و اراده طي كردن مسير است و نشانه بودن در جاده حق عدم انحراف از مسير است. اين يعني مراقبه دائمي.
کمی سخت شد.
انسان ها که همه معصوم نیستند که از راه منحرف نشوند پس چطور مراقب باشیم؟
راهش این است که تا از راه خارج شدیم و قبل از اینکه آن انحراف در پرونده اعمال انسان ثبت شود با استغفار به جاده برگردیم.
تا نوشته بعدي یا حق
